Luisa del Valle Silva (ur. 8 stycznia 1896 w Barcelonie, zm. 26 lipca 1962 w Caracas) – wenezuelska poetka i pedagożka, przedstawicielka pokolenia literackiego .
Życiorys Del Valle Silva urodziła się 8 stycznia 1896 w Barcelonie w stanie Anzoátegui. Dzieciństwo i młodość spędziła w Carúpano, mieście nad Morzem Karaibskim w stanie Sucre, gdzie podjęła pracę nauczycielki w lokalnej szkole. W Carúpano rozwinęła nowatorską metodę nauczania czytania z użyciem zbiorów poetyckich. W 1926 roku przeniosła się do Caracas, gdzie poeta zaprezentował ją na scenie literackiej podczas uroczystości w .
Jej twórczość poetycka łączy klasyczny liryzm z wyraźnie osobistym głosem; motywy dzieciństwa, pamięci i pejzażu nadmorskiego powracają w kolejnych zbiorach. Debiutancki tom Ventanas de ensueño (1930) przyniosł jej uznanie w kręgach literackich Caracas. Na Kubie w 1941 roku opublikowała trzy tomy: Humo (wiersze z lat 1926–1929), Amor (1929–1940) i Luz (1930–1940). Pośmiertny zbiór jej twórczości Sin tiempo y sin espacio (1963) – poświęcony wspomnieniom z dzieciństwa – uznawany jest za szczytowe osiągnięcie jej poezji.