[...] Przyczyna nieszczęścia była następująca: pułkownikowi Gerstenzweig podobało się do takiej akuratności doprowadzić mustrę artylertyczną, że w linii z 32 dział rozstawionych frontem, ruchy wiszorów odbywały się z akuratnością ruchów machiny parowej, a ponieważ komendanci bateryi za niedokładność ruchów mocno strofowani byli, rozdawali więc kanonierom wiszorzystom stare wiszory, których szczotki mocno wytarte nie dostawały do ścian wylotowych i do tylnej komory niedosięgając powietrze przepuszczały. Kawałki rasy otaczającej proch ładunkowy przez wystrzał rozszarpane i w dziale zatlone tak zostawały nieugaszone. Prawda zdziwienie obudzało, gdy na tak długim froncie jak front 32 dział, jednostajnie wszystkie wiszory wyskakiwały; w powietrzu się obracały i razem ładunek przybijały, lecz często był krwią ludzką opłacony on śliczny przez żadną artyleyą niedokonany widok. Jednak gdy na rewii jednej brygady artyleyi lekko konnej z korpusu litewskiego, siedmiu kanonierów na raz ręce potraciło, Wielki książę kazał przyczyny tej katastrofy surowo dochodzić, i mustr takowych zakazał. Odtąd coraz się mniej przypadków podobnych trafiało”S. Jabłonowski, dz. cyt., s. 8..