W połowie 1965 został zaangażowany przez Konferencję Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju jako ekspert ds. żeglugi. Po ośmiu miesiącach wrócił na stanowisko w Melbourne. W listopadzie 1968 został oddelegowany do Komitetu Ekonomicznego Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Ameryki Łacińskiej jako doradca ds. żeglugi dla krajów karaibskich z siedzibą w Port-of-Spain w Trynidadzie i Tobago. Zrezygnował ze służby publicznej Wspólnoty Narodów w styczniu 1971 i wrócił do Melbourne w grudniu 1972.

Doradzał Australijskiej Komisji Żeglugowej w sprawie rozwoju połączeń zagranicznych dla Australijskiej Linii Narodowej (Australian National Line), po czym na początku 1977 przeniósł się do Manili, gdzie miał oceniać finansowanie przez Bank Światowy połączeń morskich między wyspami Filipin. W listopadzie 1978 przeszedł na emeryturę w Melbourne.

Pozostał aktywny w polskiej społeczności. Był członkiem-założycielem komitetu wykonawczego Australijskiego Instytutu Spraw Polskich (1991–1995). Zmarł 18 maja 1997 w Melbourne.