Według autorki Bergman łączy w sobie „niezwykłą urodę, świeżość, witalność i talent równie niezwykły, jak kwitnąca roślina stuletnia”. Howard Barnes z „” obecność Bergman w filmie uważał za „główną cechę wyróżniającą”. Podkreślał, że „kreuje postać tak żywo i wiarygodnie, że staje się ona sednem narracji”. „” zaznaczał, że gra z „wymownym urokiem i przekonaniem”.
Archer Winsten z „New York Posta” zwracał uwagę na urodę Bergman i pisał, że potrafi czarująco się uśmiechać oraz, że jest obdarzona rzadkimi zdolnościami aktorskimi”. z „The New York Timesa” chwalił Davida O. Selznicka za wybór Intermezza na debiut Bergman w Hollywood, argumentując, że jest „uroczą osobą i tak wdzięczną aktorką”. W dalszej części przekonywał, że jej gra aktorska jest „zaskakująco dojrzała, a jednocześnie wyjątkowo wolna od stylistycznych naleciałości – manier, póz, precyzyjnych intonacji – które stają się znakiem rozpoznawczym dojrzałej aktorki”. W podobnym tonie brzmiała recenzja „Variety”, w którym przekonywano, że Bergman dała „porywający występ”.