Mehmed Reşid (ur. 8 lutego 1873 na Kaukazie, zm. 6 lutego 1919 w Konstantynopolu) – osmański lekarz i działacz polityczny narodowości czerkieskiej, jeden ze współzałożycieli Komitetu Jedności i Postępu. Podczas I wojny światowej wali wilajetów Diyarbekir i Angora, odpowiedzialny za represje i deportacje Ormian.
Życiorys Urodził się 8 lutego 1873 roku na Kaukazie, w granicach Imperium Rosyjskiego, w rodzinie czerkieskiej. W 1874 roku jego rodzina została zmuszona do opuszczenia kraju, osiedlając się w Konstantynopolu. W 1889 roku Reşid, jako student medycyny, wraz z Abdullahem Cevdetem, İshakiem Sükûtîm i Ibrahimem Temo współtworzył Komitet Jedności i Postępu. W 1897 roku został zesłany do Trypolisu z powodu działalności antyrządowej. Związał się następnie z wojskiem osmańskim, gdzie służył do 1909 roku, osiągając stopień majora.
Po ukończeniu studiów pracował jako asystent lekarza wojskowego Düringa Paszy, a później pełnił funkcje administracyjne m.in. na wyspie Kos oraz na terenie współczesnego Libanu. Od 1913 roku zaangażowany był w działania związane z przymusowymi przesiedleniami ludności greckiej.