Filozofia przestrzeni i czasu – dział filozofii oraz filozofii fizyki, który bada naturę przestrzeni, czasu i czasoprzestrzeni, a także sposoby ich poznawania i opisywania. Do jego podstawowych zagadnień należą pytania o to, czy przestrzeń i czas istnieją niezależnie od umysłu, czy są bytami samoistnymi, czy jedynie układami relacji między rzeczami i zdarzeniami, czy teraźniejszość ma uprzywilejowany status ontologiczny, skąd bierze się pozornie jednokierunkowy upływ czasu oraz jak rozumieć tożsamość w czasie.
Problemy te należą do najstarszych tematów filozofii, ale nabrały szczególnego znaczenia w filozofii nowożytnej i współczesnej, zwłaszcza po powstaniu teorii względności i rozwoju współczesnej metafizyki. Filozofia przestrzeni i czasu pozostaje jednym z głównych obszarów styku ontologii, epistemologii i filozofii nauki.
Antyczne i średniowieczne ujęcia Jedną z najwcześniejszych zachowanych wypowiedzi o czasie sformułował egipski myśliciel Ptahhotep, który napisał:
„Wypełniaj pragnienie, póki żyjesz, i nie czyń nic ponad to, co nakazane;