Teoria rosnącego bloku czasu (, także lub ; spotyka się też nazwę ) – stanowisko w filozofii czasu, zgodnie z którym istnieją przeszłość i teraźniejszość, natomiast przyszłość jeszcze nie istnieje. Teraźniejszość stanowi w tym ujęciu obiektywną granicę rzeczywistości, na której pojawiają się nowe zdarzenia, dlatego zakres tego, co istnieje, stopniowo się powiększa.
Teoria rosnącego bloku stanowi alternatywę zarówno wobec eternalizmu, według którego jednakowo realne są przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, jak i wobec prezentyzmu, który uznaje za realną wyłącznie teraźniejszość. Bywa przedstawiana jako stanowisko pośrednie między tymi dwoma ujęciami. Zalicza się ją do A-teorii czasu i do dynamicznych ontologii czasu. W polskiej literaturze filozoficznej omawia się ją zwykle na tle sporu między prezentyzmem i eternalizmem oraz debaty o realności upływu czasu. Nie należy jej utożsamiać z teorią wszechświata blokowego, często łączoną z eternalizmem, ponieważ mimo nazwy stanowisko to nie zakłada samo w sobie czterowymiarowej ontologii czasoprzestrzeni.
Za autora jej klasycznego sformułowania uchodzi , który przedstawił najbardziej znaną wczesną wersję tej teorii w 1923 roku.