uzyskał stopień doktora habilitowanego przedstawiając Radzie Wydziału Elektrotechniki Górniczej i Hutniczej rozprawę pt. Problemy wykorzystania radioizotopowych źródeł promieniowania gamma i X w analizie materiałów przemysłowych. W latach 1972–1982 był kierownikiem Zakładu Analiz Radiometrycznych w Międzyresortowym Instytucie Fizyki i Techniki Jądrowej AGH. Nadal pracował nad zagadnieniami matrycy w radiometrycznych metodach analitycznych, przede wszystkim w radioizotopowej rentgenowskiej analizie fluorescencyjnej jak, również nad różnymi zastosowaniami tej metody. W latach 1976–1980 przewodniczył Radzie Dydaktycznej Instytutu, a w okresie 1979–1988 był zastępcą dyrektora Instytutu ds. dydaktyki. W 1982 r. został profesorem nadzwyczajnym, a 1 marca 1992 r. otrzymał stanowisko profesora zwyczajnego AGH. W 2000 r. przeszedł na emeryturę.
Autor ok. 80 publikacji, w tym kilku skryptów i książek, 9 patentów oraz wielu opracowań dla przemysłu. Promotor 3 prac doktorskich.
Był też konsultantem naukowym kilku zakładów produkcyjnych stosujących jego metody analityczne. Ekspert ds. pomocy technicznej ONZ dla krajów rozwijających się.