Obok nich wyróżniał on także C-serię, czyli nietemporalny porządek pozycji, który sam przez się nie stanowi jeszcze czasu.
A-seria W A-serii zdarzenia są uporządkowane jako przyszłe, teraźniejsze i przeszłe. W takim opisie czas jawi się jako ciąg pozycji rozciągający się od odległej przeszłości przez niedawną przeszłość do teraźniejszości, a następnie od teraźniejszości ku bliskiej i odległej przyszłości.
Istotną cechą A-serii jest to, że status zdarzeń nieustannie się zmienia. To samo zdarzenie jest najpierw przyszłe, potem teraźniejsze, a następnie przeszłe. Wypowiedzi formułowane w tym trybie zależą więc od perspektywy czasowej osoby mówiącej.
McTaggart pierwotnie opisywał te określenia jako relacje, a nie proste własności zdarzeń. Późniejsi autorzy często interpretowali jednak A-serię tak, jakby chodziło o własności monadyczne, między innymi dlatego, że w zwykłym języku angielskim mówi się po prostu, że coś „jest przeszłe”, „jest teraźniejsze” albo „jest przyszłe”.