Standard ET był jednak nierelatywistyczny i z czasem przestał wystarczać potrzebom nowoczesnej astronomii pozycyjnej.
Oficjalnym następcą ET dla zastosowań blisko powierzchni Ziemi stał się najpierw ziemski czas dynamiczny (TDT), a następnie czas ziemski (TT), który zachował ciągłość z ET przez stałe przesunięcie względem TAI o 32,184 sekundy. TDT, a potem TT, zachowywały jednostajny bieg i były powiązane szybkością z sekundą SI, ale jednocześnie przesunięte względem TAI właśnie o tę stałą poprawkę.