Dawniej należało to do rutynowej pracy obserwatoriów, dziś lokalny czas gwiazdowy wyznacza się zwykle komputerowo na podstawie sygnałów czasu.

Średni czas słoneczny był przez długi czas standardem nawigacyjnym i astronomicznym, zwłaszcza w żegludze. Wyznaczano go przez obserwację czasu słonecznego prawdziwego z poprawką zwaną równaniem czasu, kompensującą dwie główne nieregularności długości dnia, wynikające z eliptyczności orbity Ziemi oraz nachylenia osi obrotu względem ekliptyki. Został on zastąpiony przez czas uniwersalny.

(GMT) było historycznie średnim czasem wyznaczanym z obserwacji południkowych w Królewskim Obserwatorium w Greenwich. Południk tego obserwatorium został w 1884 roku uznany za południk zerowy, a samo GMT przez pewien czas pełniło funkcję międzynarodowego standardu czasu. W 1928 roku nazwę tę oficjalnie zastąpiono określeniem „czas uniwersalny” (UT), częściowo dlatego, że wcześniej astronomiczna doba zaczynała się w południe, a od 1925 roku zaczęto liczyć ją od północy.