Wojciech Wiącek (ur. 30 marca 1896 w Lackiej Woli, zm. 4–7 kwietnia 1940 w Katyniu) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Antoniego urodzony 30 marca 1896 w Lackiej Woli, w ówczesnym powiatu mościskiego Królestwa Galicji i Lodomerii. Uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego w Samborze, gdzie w 1915 zdał egzamin dojrzałości. W 1911 jako uczeń seminarium został członkiem Drugiej Drużyny Skautowej im. Józefa Sułkowskiego, a w lipcu 1913 także członkiem „Zarzewia”.
W 1915 został wcielony do cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był 31 pułk strzelców. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917. 2 listopada 19118 na froncie bałkańskim dostał się do francuskiej niewoli.
21 marca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 15 pułku piechoty na stanowisku oficera łączności. Wyróżnił się 23 czerwca 1920 pod Hulewiczami (na północny-wschód od Mozyrza), za co był przedstawiony do odznaczenia Orderem Virtuti Militari.