Wyeksponowanie Bhagawadgity jako głównego tekstu religijnego hinduizmu bywa interpretowane jako odpowiedź na europejską krytykę kultury indyjskiej i zabieg upodobniający hinduizm do chrześcijaństwa w strukturze (tekst święty) i treści (monoteizm).
Nacjonalizm hinduski rozwinął się w XIX wieku jako sprzeciw wobec ideologicznej dominacji europejskiej; lokalne elity indyjskie często dążyły jednak do modernizacji siebie i społeczeństwa przez „naśladowanie Zachodu”. Doprowadziło to do wyłonienia się tak zwanego neohinduizmu: retoryki reformatorskiej przekształcającej tradycję od góry, podszywającej się pod wezwanie do powrotu do tradycyjnych praktyk wiary. Indyjska Partia Ludowa (BJP), obecnie rządząca partia Indii, kontynuuje ten nurt nacjonalistycznego hinduizmu () i promuje indyjską tożsamość narodową zabarwioną neowedantyzmem, co część badaczy wiąże z „mentalnością kolonialną”.
Krytycy wskazują, że przedstawianie postaci indyjskich przez Rudyarda Kiplinga podtrzymywało obraz ludów kolonizowanych jako niezdolnych do życia bez Europejczyków;