19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Wyróżnił się 3 września 1920 w wypadzie na Bełz, dowodząc 2 i 4 kompanią 14 pp.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 14 pp we Włocławku na stanowisku dowódcy I batalionu. Od lipca 1921 do kwietnia 1922 był odkomenderowany do prac związanych z osadnictwem wojskowym. Sam otrzymał działkę osadniczą w Wólce Chrypskiej, z której częściowo utrzymywał rodziców. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 145. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 7 sierpnia tego roku został przeniesiony do 83 Pułku Piechoty na stanowisko dowódcy II batalionu. W międzyczasie został przeniesiony do rezerwy i uzyskał absolutorium na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Z dniem 15 listopada 1922 jako oficer rezerwy powołany do służby czynnej został przeniesiony do 50 Pułku Piechoty w Kowlu na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy III batalionu, detaszowanego w Sarnach. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 833. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.