Sprawa Vogelsbergera Biografie Schwendiego, poczynając od dzieła W.E. von Janko z 1871, wiele miejsca poświęcają wydarzeniom z początku 1548, które rozegrały się w alzackim Weißenburgu i w bawarskim Augsburgu, a których Schwendi był niejednoznacznie ocenianym uczestnikiem. Protestancki Augsburg, podporządkowany Karolowi V po zwycięskiej rozprawie ze szmalkaldzkimi oponentami, stał się na kilka miesięcy rezydowania tam cesarza stolicą Rzeszy. Dlatego też tam miały miejsce doraźny sąd i egzekucja Sebastiana Vogelsbergera, nieszlachcica i gorliwego luteranina. Wbrew cesarskiemu zakazowi werbowania niemieckich żołnierzy na służbę u obcych władców, rok wcześniej Vogelsberger ponownie pojawił się właśnie jako najemnik na dworze króla francuskiego Henryka II Walezjusza podczas jego koronacji. Procederu werbunkowego dopuszczało się wielu książąt Rzeszy (Reichsfürsten), działając tym samym na niekorzyść Cesarstwa, więc skazanie Vogelsbergera na śmierć miało być odstraszającym przykładem. Weißenburg nie chciał dobrowolnie wydać Vogelsbergera, swojego bogatego mieszkańca. Rozkaz sprowadzenia go jako cesarskiego więźnia do Augsburga otrzymał Schwendi. Kiedy w lutym 1548 Vogelsberger skazany w trybie doraźnym na śmierć za zdradę stanu stanął na szafocie, pozwolono mu jeszcze na wygłoszenie mowy jako ostatniego słowa.