słabej teorii kwantowej i pokrewnych modeli uogólnionych.
Problemy praktyczne Często przywoływany zarzut dotyczy dekoherencji: Max Tegmark wyliczył, że ewentualne stany kwantowe w mózgu powinny zanikać w skalach czasu zbyt krótkich, by mogły pełnić funkcję obliczeniową na poziomie neuronalnym. W komentarzach do tej pracy podkreślano, że są to skale subpikosekundowe, całkowicie odmienne od milisekundowych czasów typowych dla reakcji układu nerwowego. Sam Penrose przyznawał, że zwykłe sygnały nerwowe są zbyt duże i zbyt słabo izolowane, by tworzyć klasyczny komputer kwantowy, i twierdził raczej, że jeśli efekt związany ze świadomością istnieje, wymaga nowej fizyki oraz subtelniejszego mechanizmu w mikrotubulach. Zwolennicy hipotez mikrotubularnych odpowiadali, że istotne procesy miałyby zachodzić na poziomie struktur lepiej izolowanych od otoczenia, ale odpowiedź ta nie doprowadziła do konsensusu.
W 2022 roku grupa włoskich fizyków opublikowała wyniki eksperymentów, które nie potwierdziły związanego z grawitacją modelu redukcji kwantowej wykorzystywanego w części interpretacji Orch-OR, co osłabiło argumenty na rzecz kwantowego wyjaśnienia świadomości.