W 1982 r. pracował za granicą w grupie Simona Fonera (MIT) m.in. nad analityczną teorią wpływu kształtu próbki na sygnał magnetometrów wszystkich rodzajów. W 1992 r. został koordynatorem systemu wykładów obieralnych na kierunku fizyka techniczna WFiTJ. W 1996 r. został członkiem Komisji Dydaktycznej Wydziału. Był promotorem i recenzentem prac doktorskich. W 1998 r. zorganizował pierwszy krakowski Jarmark Fizyczny oraz Ogólnopolskie Konkursy na Doświadczenie Pokazowe z Fizyki. Pracował w Zakładzie Fizyki Fazy Skondensowanej WFiIS AGH. Przed przejściem w 2018 r. na emeryturę był zatrudniony w Katedrze Fizyki Materii Skondensowanej WFiIS.
W 1996 r. zaproponował wykorzystanie paskowego detektora krzemowego do 100-krotnego przyspieszenia zbierania danych w dyfrakcji promieni X na polikryształach. Następnie zajmował się metodyką takiego dyfraktometru, zrealizowanego w 2000 r. dzięki detektorom konstruowanym w zespole prof. Władysława Dąbrowskiego z WFiIS AGH. Do 1999 r. tematyka większości jego prac naukowych dotyczyła magnetycznych przemian fazowych. Podstawą doświadczalną było skonstruowanie generatora impulsowych pól magnetycznych 25 T i współpracującego z nim magnetometru.