W 1935 r., w czasie rozłamu w mariawityzmie opowiedziała się po stronie arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego i wkrótce została przesiedlona z Płocka do Felicjanowa. Niosła posługę kapłańską w parafiach w Felicjanowie i Zgierzu, następnie została wizytatorką w kustodii warszawskiej. W początkowym okresie okupacji hitlerowskiej przebywała w Felicjanowie. Stamtąd w 1941 r. została (z pozostałymi mieszkańcami klasztoru) wysiedlona i więziona w obozach w Działdowie i Pomiechówku. Po zwolnieniu została przymusowo zatrudniona w niemieckim szpitalu w Płońsku jako pielęgniarka na oddziale zakaźnym; pracowała tam do końca wojny.
W 1945 r. powróciła do Felicjanowa. Po śmierci arcykapłanki Antoniny Marii Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej (1946 r.) była jedną z ośmiu żyjących biskupek KościołaJózef M. Rafael Wojciechowski: Pisma wybrane. Dzieło Bożego Ratunku. Mariawicki znak czasu. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 2003, s. 116–117.. W latach 1946–1949 była proboszczem parafii w Zgierzu, od 1950 r. stała na czele kustodii warszawskiej. Od lat 60. – mimo postępującej choroby – pełniła obowiązki wizytatorki kustodii łódzkiej oraz przez 18 lat posługiwała w parafii w Strykowie. Ostatnie dni życia spędziła w Felicjanowie, gdzie zmarła w 1981 r. (pogrzeb odbył się 10 lipca).