Leon Koen (ur. 1859 w Belgradzie, zm. 15 maja 1934 w Vršacu) – serbski malarz, pochodzenia żydowskiego.

Życiorys Pochodził z ubogiej rodziny sefardyjskich Żydów, mieszkających w Belgradzie. Był jednym z siedmiorga dzieci krawca i kupca Aarona i jego żony Sary. Początkowo uczył się krawiectwa, ale z czasem poświęcił się malarstwu. Pierwszych lekcji rysunku udzielał mu belgradzki artysta Đorđe Milovanović. Po ukończeniu szkoły w Belgradzie uzyskał stypendium władz serbskich, dzięki któremu w 1885 podjął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. W 1902 przeżył załamanie nerwowe i po raz pierwszy trafił do szpitala psychiatrycznego. Od 1918 nie opuszczał Belgradu, a postępująca choroba nie pozwalała mu na malowanie kolejnych obrazów. W tym czasie poprawiał swoje stare obrazy, nadając im jaśniejsze barwy. W czasie kolejnych pobytów w szpitalu, żona artysty Josephine Simon wyprzedawała jego obrazy, część z nich ocalił przyjaciel artysty, David Pijade.