Niosła posługę w Płocku, Lublinie (gdzie kierowała działalnością mariawickiej organizacji charytatywnej – Sali Sierot) i Warszawie (w parafii przy ulicy Karolkowej).
W latach 1921–1922 pełniła czasowo obowiązki przełożonej Zgromadzenia Sióstr Mariawitek. W 1923 r. zawarła związek małżeński z biskupem Romanem Marią Jakubem Próchniewskim. Jesienią 1926 r. uczestniczyła w podróży delegacji mariawickiej na Bałkany i Bliski Wschód, w celu nawiązania kontaktów ekumenicznych z Kościołami prawosławnymi oraz zwiedzenia Ziemi ŚwiętejStanisław Rybak: Mariawityzm. Studium historyczne. Warszawa 1992, s. 54.. 28 marca 1929 r. otrzymała święcenia diakońskie i kapłańskie, a 4 czerwca 1931 r. – sakrę biskupią.
W czasie rozłamu w mariawityzmie (1935 r.) opowiedziała się po stronie arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego, w wyniku czego jej małżeństwo z biskupem Romanem Marią Jakubem Próchniewskim uległo rozpadowi.