Od wiosny 1945 podjęła na nowo pracę w bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego, rozpoczynając od ciężkiej fizycznej pracy dźwigania i katalogowania zbiorów. Mimo propozycji nie podejmowała dalszej pracy naukowej. W 1951 została aresztowana przez komunistyczną władzę i skazana na 12 lat więzienia za udzielanie pomocy poszukiwanemu przedwojennemu ministrowi Henrykowi Józewskiemu. W 1954 została zwolniona z powodu stanu zdrowia, w 1957 powróciła do pracy w BUW. W 1959 opublikowała książkę Dzieje Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie 1939–1945, będącą współcześnie głównym źródłem dla tego okresu historii biblioteki UW. W 1960 została zrehabilitowana. W latach 60. brała udział w pracach Komisji ds. Katalogowania Alfabetycznego przy Zarządzie Głównym Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. Opracowała do Słownika pracowników książki polskiej kilka biogramów wybitnych osób związanych z bibliotekarstwem. W lipcu 1973 przeszła na emeryturę.
W uznaniu jej zasług została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymała również państwową Nagrodę im.