21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 18 bsap., a jego oddziałem macierzystym był 44 pułk piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 40. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Po ukończeniu kursu doszkolenia oficerów saperów pełnił służbę w 1 pułku saperów w Modlinie na stanowisku dowódcy kompanii. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 27. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. W lipcu 1929 został przeniesiony do kadry oficerów saperów z równoczesnym przeniesiem służbowym do Szefostwa Inżynierii Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu na stanowisko referenta. Z dniem 1 października 1931 został przeniesiony do Dowództwa 30 Dywizji Piechoty w Kobryniu na stanowisko oficera saperów. W 1932 ukończył kurs kapitanów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. We wrześniu 1933 został ponownie przeniesiony do DOK IX w Brześciu na stanowisko referenta. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 8. lokatą w korpusie oficerów saperów.