W 1925 roku bank przejął od Narkomfinu dotychczas odrębny system zarządzania zasobami gotówkowymi.

Kolejna faza radzieckiego planowania centralnego oraz wycofywanie się z NEP-u doprowadziły do przyznania Bankowi Państwowemu monopolu na krótkoterminowy kredyt bankowy w 1927 roku, a w 1930 roku – na wszelki kredyt krótkoterminowy (po zniesieniu wzajemnego i bezpośredniego kredytu handlowego). W latach 1928–1930 lokalne oddziały innych banków zostały włączone do struktur Banku Państwowego lub zamknięte, w wyniku czego instytucje takie jak Prombank, Cekombank czy Sielchozbank działały odtąd głównie za pośrednictwem placówek terenowych Gosbanku. Ta faza reform została zakończona w 1932 roku, po czym podział zadań między Bankiem Państwowym a pozostałymi elementami radzieckiego systemu bankowego pozostał w dużej mierze stabilny aż do końca lat 80.

W 1931 roku , wysoki urzędnik Banku Państwowego, został oskarżony o tzw. szkodnictwo (). W stalinowskim systemie prawnym termin ten oznaczał rzekome, celowe działanie na szkodę państwa.