W marcu 1989 roku Rada Ministrów ZSRR przyjęła uchwałę czyniącą specbanki odpowiedzialnymi za własne finansowanie operacji (chrozraszczot). Decydenci sądzili, że nada to specbankom motywację do osiągania zysku, jednak doprowadziło to jedynie do wzrostu napięć między nimi a Gosbankiem, który zachował kontrolę nad zasobami kredytowymi. Po mianowaniu Wiktora Gieraszczenki na dyrektora Gosbanku, instytucja ta odegrała kluczową rolę w tworzeniu równoległego systemu bankowego, ponieważ Gieraszczenko uznał wczesne reformy specbanków za niewystarczające.
We wrześniu 1990 roku rząd ZSRR pozwolił wyspecjalizowanym bankom wyłonionym z Gosbanku na „komercjalizację”, co szybko doprowadziło do rozpadu scentralizowanego systemu. Ponieważ rządy ZSRR i Rosyjskiej FSRR nie przygotowały instytucjonalnych podstaw dla tego procesu, doprowadziło to do powstania setek małych banków oraz kilku dużych, scentralizowanych systemów bankowych.