dotyczące związku HIV z AIDS, wyrażający sceptycyzm wobec antropogenicznej zmiany klimatu i deklarujący wiarę w astrologię; w autobiografii opisywał też między innymi spotkanie z „mówiącym szopem”; Luc Montagnier, który promował twierdzenia o „pamięci wody”, „teleportacji” informacji DNA oraz inne poglądy odrzucane przez główny nurt badań biomedycznych, a w czasie pandemii COVID-19 popularyzował również hipotezę o laboratoryjnym pochodzeniu SARS-CoV-2, odrzucaną przez wielu wirusologów; Nikolaas Tinbergen, który po Noblu wspierał zdyskredytowaną hipotezę „zimnej matki” jako wyjaśnienie autyzmu oraz zalecał niesprawdzone metody terapii, w tym ; Louis Ignarro, zaangażowany w promocję suplementów diety o wątpliwym działaniu.
Szersze zestawienia obejmują również noblistów takich jak: Pierre Curie, Joseph John Thomson, Santiago Ramón y Cajal, Wolfgang Pauli, Julian Schwinger, Arthur Leonard Schawlow, Richard Smalley oraz Ivar Giaever. Dalsze przykłady to: John William Strutt, Egas Moniz, Julian Schwinger, Ivar Giaever i Richard Smalley, łączeni odpowiednio z zainteresowaniem parapsychologią, wiarą w terapeutyczną wartość lobotomii, pracami nad zimną fuzją, sceptycyzmem wobec globalnego ocieplenia i promowaniem poglądów antyewolucyjnych.