W projekcie rozważano dwa warianty układu napędowego: pierwszy zakładał zastosowanie dwóch silników – gazoturbinowego do napędu wirnika oraz turborzutowego do lotu poziomego, natomiast drugi przewidywał użycie jednego dwuprzepływowego silnika turborzutowego, który poprzez przekładnię miał napędzać wirnik nośny.
Start i zawis odbywać się miały przy użyciu sztywnych, skróconych łopat wirnika nośnego, po czym maszyna rozpędzałaby się do prędkości rzędu 400 km/h. Po jej osiągnięciu planowano uruchomienie silnika turborzutowego dwuprzepływowego, umożliwiającego dalsze przyspieszenie do około 700–800 km/h. W tej fazie lotu wirnik miał być automatycznie składany i chowany w specjalnej osłonie na grzbiecie kadłuba, co pozwalałoby na ograniczenie oporu aerodynamicznego i efektywny lot poziomy. Lądowanie przewidywano w trybie odwróconym – po rozłożeniu wirnika i wyłączeniu silnika odrzutowego maszyna przechodziłaby do klasycznego trybu śmigłowcowego.