Oprócz kariery naukowej Lauri Kettunen tworzył prozę, poezję i sztuki teatralne. Niektóre z jego utworów beletrystycznych ukazały się pod pseudonimem Toivo Hovi. Kettunen przetłumaczył na język fiński wiersze estońskiego poety Bernarda Kangro oraz napisał własny zbiór poezji estońskiej zatytułowany „Südame sillad” („Mosty serca”, 1960).
Podczas swoich podróży Kettunen odwiedził Estończyków, Wotów, Wepsów, Liwów i Karelów, a także fińskich leśnych mieszkańców regionu Värmland w Szwecji. Pod koniec lat 20. i w latach 30. XX wieku Kettunen podróżował po Finlandii, badając różnice między dialektami fińskimi i sporządzając mapy obszarów dialektalnych. Zakres tych prac był ogromny, ponieważ celem Kettunena było odwiedzenie niemal każdej parafii w Finlandii. Kettunen przeprowadzał wywiady z ludźmi w ich domach, a także w domach opieki i więzieniach. Kettunen podróżował rowerem, na nartach i motocyklem, a później samochodem.
Wynikiem tych badań jest opracowany przez Kettunena „Murrekartasto” (Atlas dialektów), wyd. w 1940 r. i zawierający 213 map przedstawiających rozmieszczenie najważniejszych dialektów. Późniejsze skrócone wydania zawierają 64 mapy.
Badania wśród Liwów prowadził wspólnie z estońskim folklorystą, Oskarem Looritsem. W 1921 r.