Brał udział w tworzeniu i szerzeniu propagandy antyfaszystowskiej i komunistycznej skierowanej do Węgrów, którzy walcząc na froncie wschodnim dostali się do radzieckiej niewoli.
Wrócił na Węgry w 1944 r. Zaliczał się wówczas obok Rákosiego, Ernő Gerő, Mihálya Farkasa i Józsefa Révaia do najważniejszych przywódców Węgierskiej Partii Komunistycznej, jednak jego wpływy spadły w kolejnych latach, w miarę radykalizacji polityki prowadzonej przez partięP. Kenez, Before the Uprising. Hungary under Communism, 1949–1956, Cambridge University Press, ISBN 9781009180429, s. 23.. W styczniu-lutym 1945 r. był szefem sekretariatu Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Węgier, następnie od lutego do maja 1945 r. komisarzem ds. zaopatrzenia publicznego w Budapeszcie i od maja do listopada 1945 r. burmistrzem węgierskiej stolicy. Skuteczne zapewnienie dostaw żywności dla węgierskiej stolicy, zniszczonej po ciężkich walkach na przełomie 1944 i 1945 r., zapewniło mu znaczną osobistą popularność.