W lutym 1832 przybył do Francji. Władze francuskie umieściły go w zakładzie w Besançon. Francuzi uważali go za „niebezpiecznego demagoga” i objęli go policyjnym nadzorem. 17 października 1832 przystąpił do Towarzystwa Demokratycznego Polskiego.
Następnie wziął udział w wyprawach: frankfurckiej i sabaudzkiej. Z powodu tej drugiej został uwięziony w Genewie. W tym mieście potępił Czartoryskiego.
W lipcu 1834 przybył do Londynu. W Wielkiej Brytanii otrzymywał zasiłek. W 1838 przystąpił do Zjednoczenia Emigracji Polskiej. W sierpniu 1841 wyjechał do Francji. Po przyjeździe podjął studia prawnicze w Poitiers, które ukończył 6 czerwca 1845.
Od 1846 zamieszkał we francuskiej stolicy. W marcu tego roku przystąpił do aktu powstania krakowskiego. Wziął udział w wypadkach Wiosny Ludów i w kwietniu 1848 wyjechał do Wielkopolski. Został aresztowany przez Prusaków, a następnie wydalony do Francji. Zagrożony ekspulsją, zdołał anulować decyzję francuskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.