Władysław Antoni Dąbrowski (ur. 6 października 1924 w Warszawie) – major Wojska Polskiego, żołnierz 5. Kresowej Dywizji Piechoty 2. Korpusu Polskiego, uczestnik kampanii włoskiej, w tym bitwy o Monte Cassino.
Życiorys Urodził się w Warszawie. Później wraz z rodzicami zamieszkał w Nowogródku, gdzie jego ojciec otrzymał pracę w Policji Państwowej (był rusznikarzem). W Nowogródku Władysław ukończył trzy lata szkoły powszechnej prowadzonej przez siostry nazaretanki, później przez cztery lata uczęszczał do szkoły państwowej, a kolejne trzy lata uczył się w Państwowym Gimnazjum im. Adama Mickiewicza.
W czasie II wojny światowej, po wkroczeniu Armii Czerwonej do Nowogródka ojciec został internowany na Litwie, później przebywał w obozie w Kozielsku. 13 kwietnia 1940 r. w ramach tzw. drugiej deportacji Władysław z matką i młodszym bratem zostali aresztowani przez NKWD i deportowani do obwodu aktiubińskiego w Kazachstanie. Pracował przymusowo w kołchozie im. Kirowa we wsi Sorsajskij. Tam ukończył kurs traktorzysty i przez pewien czas pracował w wyuczonym zawodzie. W 1941 r. po zawarciu układu Sikorski-Majski został objęty amnestią i w kwietniu 1942 r. w miejscowości Jangi-Jul w Uzbekistanie wstąpił ochotniczo do formującej się w ZSRR przez gen. Władysława Andersa Armii Polskiej.