Karol Chmielewski (ur. 2 listopada 1789 w Puznowicach w obwodzie siedleckim, zm. 11 maja 1831 pod Lubartowem) – weteran wojen napoleońskich, uczestnik powstania listopadowego, oficer kawaleriiR. Bielecki, Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego, t. 1 Warszawa 1995, s. 291..
Życiorys Karierę wojskową rozpoczął w 1806 w 2 pułku ułanów Księstwa Warszawskiego w stopniu podporucznika. 19 lipca 1808 otrzymał dymisję. Lecz 5 maja 1809 wszedł ponownie do 2 pułku jako porucznik. 1 września 1809 awansował na kapitana. Walczył w kampaniach: 1807, 1809 i 1812–1814. Brał udział m.in. w takich bitwach jak: pod Raszynem, nad Berezyną czy Lipskiem. W starciach pod Serockiem i Zatorami odniósł rany (od lancy i kuli karabinowej). Z kolei pod Jedlińskiem został raniony pałaszem w głowę.
Po upadku Napoleona wstąpił do nowo utworzonej armii Królestwa Kongresowego. 13 lutego 1815 rozpoczął służbę w 1 pułku strzelców konnych. 24 kwietnia 1818 awansowany na majora. 15 lipca 1824 został podpułkownikiem.
Po wybuchu powstania otrzymał awans na pułkownika 25 lutego 1831. Walczył pod Grochowem, Seroczynem, Białołęką.