Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy i kontynuował służbę w 28 pp w Łodzi. W 1927 ukończył naukę w gimnazjum w Łodzi. W 1928 został przyjęty do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Został prymusem promocji im. gen. Józefa Bema. Generał dywizji Aleksander Osiński wręczył mu szablę – dar honorowy Prezydenta RP Ignacego Mościckiego. 15 sierpnia 1931 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1931 i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 21 pułku piechoty w Warszawie. Z dniem 1 września 1931 został wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu. 22 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień porucznika w korpusie oficerów piechoty i 71. lokatą. W marcu tego roku nadal dowodził plutonem w macierzystym pułku. Na stopień kapitana został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 131. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym czasie był dowódcą 7 kompanii 21 pp. 13 lipca 1939 został przeniesiony do nowo utworzonego batalionu KOP „Komańcza” i wyznaczony na stanowisko dowódcy 2 kompanii. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej. 19 września 1939 w Użoku przekroczył granicę i został internowany na terytorium Królestwa Węgier.