W trakcie wojny prusko-austriackiej, służąc w sztabie dywizji, brał udział w bitwach pod Náchodem i Schweinschädel, podczas których został dwukrotnie ranny. W 1867 roku stanął na czele Batalionu Fizylierów 3. Pułku Grenadierów Gwardii. W 1870 roku awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant). Podczas wojny z Francją walczył w bitwie pod Gravelotte oraz uczestniczył w oblężeniu Paryża. W trakcie trwania działań wojennych powierzono mu pełnienie obowiązków dowódcy 4. Pułku Piechoty Gwardii, a po zakończeniu wojny został jego pełnoprawnym dowódcą. W 1872 roku awansował na pułkownika (niem. Oberst).
W 1876 roku stanął na czele 3. Brygady Piechoty Gwardii, a rok później otrzymał stopień generała majora (niem. Generalmajor). Pięć lat później powierzono mu dowództwo nad 8. Dywizją, co wiązało się z awansem na generała porucznika (niem. Generalleutnant). W 1886 roku został oddelegowany do obserwacji manewrów Armii Imperium Rosyjskiego odbywających się w okolicach miasta Krasnoje Sieło. Dwa lata później mianowany generałem-głównodowodzącym IV Korpusem Armijnym z dowództwem w Magdeburgu oraz generałem piechoty (niem. General der Infanterie). Jednak już w 1889 roku przeniesiony na identyczne stanowisko w XI Korpusie Armijnym z dowództwem w Kassel.