mały|Jan Nixdorff na miedziorycie Izaaka Saala, według wzoru Daniela Schultza (1676) Jan Nixdorff (łac. Nixdorffius, Nickstorffius), właściwie Johann(es) Nixdorff (ur. 2 stycznia 1625 w Gdańsku, zm. 31 grudnia 1697 w Gdańsku) – gdański prawnik, poeta, sekretarz królewski, autor wielu dzieł z zakresu prawa sądowego Polski i Prus Królewskich.
Życiorys Był najstarszym synem Melchiora Nixdorffa, śląskiego kupca z Wlenia koło Jeleniej Góry i Ursuli Reichenbach. Małżonkowie mieli jeszcze trzech synów: Ernesta (zm. 1678), Melchiora i Krzysztofa (zm. 1695). Uczęszczał początkowo do szkoły przy kościele św. Piotra i Pawła. W 1641 został zapisany do Gimnazjum Akademickiego, które ukończył w 1644 po obronie rozprawy na temat posłów (De legatis...), pod opieką znakomitego gdańskiego prawnika Petera Oelhafa. Następnie, po krótkich pobytach na uniwersytetach w Rostocku i Królewcu, dzięki stypendium i listom polecającym, zapisał się do uniwersytetu w LejdzieL. Pauli, Jan Nixdorff 1625-1697, Warszawa 1957, s. 31-33.. Po ukończeniu studiów został opiekunem synów burmistrza Gdańska. W Bydgoszczy dokonał konwersji na katolicyzm i wstąpił do zakonu bernardynów, lecz szybko powrócił do luteranizmu.