jej front został przerwany w kilku miejscach, szczególnie w rejonie Toul Leap, który kilkakrotnie przechodził z rąk do rąk. 3 Dywizja, stacjonująca przy Drodze nr 4 w pobliżu Bek Chan (), około 10 km na zachód od Pochentong, została odcięta od własnego stanowiska dowodzenia w Kompong Speu.
Na południu 1 Dywizja zajmowała się obroną wraz z 15 Brygadą gen. bryg. Lon Nona; był to wówczas najspokojniejszy odcinek frontu. W rejonie Takhmau, Drogi nr 1 i rzeki Bassac, 1 Dywizja była pod ciągłym naciskiem Czerwonych Khmerów. Na wschód od stolicy znajdowała się Brygada Spadochronowa i wojska Regionu Wojskowego Phnom Penh. Baza morska Khmerskiej Marynarki Wojennej na półwyspie Chrouy Changvar () oraz baza Khmerskich Sił Powietrznych (KAF) w Pochentong były bronione tylko przez własne siły.
Kluczowa pozycja Neak Luong na wschodnim brzegu Mekongu była całkowicie odizolowana. Khmerskie Siły Powietrzne i Marynarka Wojenna były przeciążone i niedostatecznie zaopatrzone, przez co nie były w stanie sprostać swoim zadaniom. Ogólna sytuacja logistyczna sił zbrojnych stawała się coraz bardziej krytyczna, a uzupełnianie amunicji dla piechoty było możliwe jedynie sporadycznie.