Nauka patologiczna () – określenie używane wobec takich badań, w których badacze dochodzą do błędnych wyników pod wpływem subiektywnych ocen, myślenia życzeniowego lub efektów pojawiających się na granicy wykrywalności. Termin wprowadził w 1953 roku chemik Irving Langmuir, laureat Nagrody Nobla, podczas wykładu w Knolls Research Laboratory. Langmuir opisywał nim nie tyle świadome oszustwo, ile proces, w którym badania prowadzone początkowo zgodnie z metodą naukową stopniowo odchodzą od rygoru empirycznego, a błędne wyniki utrzymują się mimo narastającej krytyki.
Nauka patologiczna jest zwykle odróżniana od pseudonauki. W tym pierwszym przypadku chodzi zazwyczaj o pozornie normalną działalność badawczą prowadzoną w obrębie uznanych dyscyplin, która dopiero z czasem okazuje się zwodnicza metodologicznie; w drugim zaś o twierdzenia lub systemy przedstawiane jako naukowe mimo braku zgodności z podstawowymi standardami nauki. Granica ta nie zawsze jest jednak całkiem ostra, bo część autorów uważa sam termin za bardziej ostrzeżenie przed określonym wzorcem błędu niż ścisłą kategorię demarkacyjną.