15 listopada 1918 wstąpił do szwadronu bielsko-mazowieckiego, z którego powstał 10 pułk ułanów. W szeregach 10 pułku ułanów walczył na wojnie z bolszewikami. Od 7 listopada 1920 dowodził 1 szwadronem. 28 lutego 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. 18 kwietnia 1921 został przeniesiony do 11 pułku ułanów w Ciechanowie. W maju lub czerwcu 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 4 pułku strzelców konnych w Płocku. Następnie został przeniesiony w rezerwie do 25 pułku ułanów. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 279. lokatą w korpusie oficerów rezerwy jazdy. Wiosną 1925 odbył ośmiotygodniowe ćwiczenia oficerów rezerwy. W 1934, jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Brześć. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IX. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”. W 1939 został zaliczony do pomocniczej służby wojskowej.