Była uczennicą pianistów takich jak Józef Hofmann, Egon Petri, Artur Schnabel i Siergiej Rachmaninow, którego w 1934 roku zastąpiła na koncercie.
Dopiero po latach, w autobiografii Forbidden Childhood z 1957 roku, napisanej wspólnie z , ujawniła, że ojciec zmuszał ją do wielogodzinnych ćwiczeń, stosował wobec niej przemoc, m.in. bił ją za źle zagrane nuty, zabierał jej wynagrodzenia za koncerty i zabraniał kontaktów z rówieśnikami. Intensywna eksploatacja i wypalenie sprawiły, że Slenczynska w wieku 15 lat przeżyła załamanie nerwowe, odcięła się od ojca i porzuciła karierę pianistki. Studiowała psychologię na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. W 1944 roku uciekła z poznanym studentem, George’em Bornem, z którym wzięła ślub; małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1953 roku. Z tego wczesnego okresu jej kariery nie zachowały się żadne kompletne nagrania.
W 1954 roku wróciła do aktywności, do czego namówił ją m.in. Artur Rubinstein, a także Arthur Fiedler, który zaprosił ją na pierwszą dużą trasę koncertową po USA z orkiestrą . W 1956 roku, na zaproszenie , zarejestrowała dwie płyty z etiudami oraz impromptus Chopina.