Inwazja aliantów na Włochy – desant aliantów na kontynentalną część Włoch, który rozpoczął się 3 września 1943 roku, podczas kampanii włoskiej w czasie II wojny światowej. Operację przeprowadziła 15 Grupa Armii gen. Harolda Alexandra (składająca się z amerykańskiej 5 Armii gen. Marka Clarka i brytyjskiej 8 Armii gen. Bernarda Montgomery’ego) bezpośrednio po udanej inwazji aliantów na Sycylię. Wstępne lądowanie w Kalabrii (operacja Baytown) miało miejsce 3 września, a główne siły inwazyjne wylądowały na zachodnim wybrzeżu Włoch w Salerno 9 września w ramach operacji Avalanche, w tym samym czasie co operacja wspierająca w Tarencie (operacja Slapstick).
Tło Plan aliantów Po klęsce państw Osi w Afryce Północnej w maju 1943 roku, między aliantami panowały rozbieżności co do dalszych działań. Brytyjski premier Winston Churchill chciał dokonać inwazji na Włochy, które w listopadzie 1942 roku nazwał „miękkim podbrzuszem Europy” (amerykański generał Mark W. Clark później nazwał je „twardym brzuchem”). Churchill zauważył, że włoskie poparcie społeczne dla wojny maleje, a inwazja oddzieliłaby Włochy od sojuszu państw Osi, osłabiając tym samym jej wpływy na Morzu Śródziemnym i otwierając je na transport aliancki.