Po uwolnieniu zdecydował się na emigrację. 13 marca 1832 przybył do Francji. Początkowo umieszczono go w zakładzie w Besançon. Następnie trafił do Lons-le-Saunier. 3 czerwca 1833 znalazł się w Nevers. W sierpniu wyjechał do Bletterande w departamencie Jura, a w maju 1835 do Sautonoy w departamencie Côte-d'Or. W październiku 1837 zamieszkał w Lyonie. W tej miejscowości był członkiem Stowarzyszenia Wojskowego. W styczniu 1844 wyjechał do Amiens. Lecz zaraz przeniósł się do Paryża. W stolicy francuskiej pracował jako dozorca w Towarzystwie Dobroczynności Dam Polskich. 11 listopada 1852 podpisał adres do Napoleona III z wyrazami wierności po proklamowaniu cesarstwa. Poślubił Francuzkę. Umarł w Paryżu. Spoczął na cmentarzu Montparnasse.
Za udział w powstaniu został skazany zaocznie na śmierć przez Najwyższy Sąd Kryminalny (13 lutego 1832). Jednak 16 września 1834 car zmienił wyrok na wieczną banicję. Jego majątek uległ konfiskacie.
Odznaczenia 16 marca 1831 – krzyż złoty nr 889 za Grochów 15 września 1831 – krzyż kawaleryjski nr 2647
Przypisy
Bibliografia Pamiętniki
Barzykowski Stanisław, Historya powstania listopadowego, t. 1, Poznań 1883. Sierawski Napoleon, Pamiętnik oficera konnego pułku gwardyi za czasów w. ks.