XX-wieczne pokolenie muzyków ludowych, za życia którego dochodziło do stopniowego zaniku tradycyjnych wesel i muzyk, w dużej mierze znalazło swoje miejsce w zespołach folklorystycznych oraz przeglądach i konkursach kapel i muzyków ludowych. Duża część z nich pomimo tego zachowała tradycyjny repertuar i styl wykonawczy.
W połowie XX wieku silnym nurtem stała się również muzyka stylizowana. Instytucjonalizacja i profesjonalizacja muzyki ludowej zdaniem niektórych badaczy, jak i samych regionalistów księżackich, przyczyniła się do zatraty autentyczności zespołów regionalnych. Takiemu trendowi ulegał m.in. zespół „Wesele Boryny” z Lipiec:
mały|Kapela księżacka podczas V Ogólnopolskiego Festiwalu Folklorystycznego w Płocku, 1971 W warunkach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej stosunkowo niedużą skuteczność w zakresie działalności kulturalnej miały inicjatywy oddolne, a instytucje państwowe promowały głównie sprofesjonalizowaną muzykę stylizowaną. Rozróżnienie na folklor muzyczny „autentyczny” i „stylizowany” przyjęto jako komponent polityki kulturalnej w Ministerstwie Kultury i Sztuki dopiero u schyłku lat 60. XX wieku.