Ich duża rola w folklorze muzycznym regionu jest cechą wspólną z muzyką Polski środkowej (w pod względem etnomuzykologicznym obejmującej także południowe Mazowsze, północną Małopolskę, Wielkopolskę i Kujawy), różniącą go szczególnie od muzyki Polski północno-wschodniej.
Wszystkie przyśpiewki mają charakter taneczny i są śpiewane naprzemiennie z odgrywką instrumentalną, solo, w metrum trójdzielnym. Śpiewacy wykonują je na zmianę, często w formie ciętej dyskusji. Marian Moskwa podkreślał twórczy charakter przyśpiewek i spontaniczność wielu ich tekstów: Teksty przyśpiewek nie są przypisane do jednej melodii, ale mogą być wykonywane na inne, dowolnie wybrane melodie przyśpiewkowe. Brak sylab uzupełnia się sylabami uoj, ale, a lub ligaturą.
Podczas odgrywki instrumentalnej do przyśpiewki intonowanej przez śpiewaka, kapela odpowiadając, zachowuje dużą dowolność. Odgrywane melodie ulegają przeważnie przeróbce rytmicznej, zwykle w postaci rozdrobnienia rytmu z użyciem ozdobników, tempa rubato i utanecznienia melodii. Tworzy się w ten sposób mała forma muzyczna w postaci oberka lub kujona zakończonego akordem dominantowym lub tonicznym (zob. Formy taneczne).