W reakcji na to morderstwo książę Zhao, , który był drugim obok Sima Yonga nadal żyjącym synem Sima Yi, zaczął spiskować przeciwko cesarzowej, zmierzając do wywołania buntu w cesarskiej gwardii (宿衛禁兵, suwei jinbing). 7 maja 300 Sima Lun i jego zwolennicy zajęli stolicę, uwięzili cesarzową, która kilka dni później popełniła samobójstwo, oraz zabili Jia Mi, Zhang Hua i Pei Weia. Przed skazaniem na śmierć Jia Nanfeng miała ostrzegać swojego męża, który według Księgi Jin aprobował wyrok, iż jej odejście oznacza również koniec jego rządów. Jej słowa okazały się prorocze, gdyż już już w następnym roku Sima Lun zmusił Sima Zhonga do abdykacji i sam ogłosił się cesarzem.
Biografia Jia Nanfeng w Księdze Jin przedstawia ją zgodnie ze stereotypem „tyrańskiej, uzurpatorskiej cesarzowej”, postępując za wzorem ustanowionym przez biografię cesarzowej Lü Zhi w Zapiskach historyka. W związku z tym przytacza wiele anegdot opisujących jej chorobliwą zazdrość, gwałtowność, rozwiązłość i okrucieństwo, których brak w innych źródłach. W rzeczywistości jej postępowanie ma precedens w podobnych przypadkach w epoce Han, kiedy to rodzina cesarzowej niejednokrotnie zdobywała podobną dominację w rządzie cesarstwa.