W 1923 został przyjęty jako podoficer zawodowy do 6 pułku ułanów w Stanisławowie i służył w nim do 31 grudnia tego roku.
1 stycznia 1924 rozpoczął służbę w Policji Państwowej w powiecie tłumackim, w stopniu posterunkowego. 1 lipca 1927 awansował na starszego posterunkowego. Od 1929 do 12 lutego 1932 był komendantem Posterunku PP w Zalesiu. W międzyczasie (29 kwietnia 1931) został odkomenderowany na pięciomiesięczny kurs w Szkole Szeregowych PP w Żyrardowie. Po likwidacji Posterunku w Zalesiu został przeniesiony na Posterunek PP w Podwołoczyskach. W marcu 1939 został przeniesiony do Komisariatu PP w Krzemieńcu, gdzie służył do września 1939.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie jenieckim NKWD w Kozielsku. 21 października 1939 został skierowany do obozu w Ostaszkowie, dokąd przybył pięć dni później. 6 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Kalinińskiego (lista nr 05/2 z 5 kwietnia 1940). 8 lub 9 kwietnia 1940 został zamordowany w Kalininie (obecnie Twer) i pogrzebany w Miednoje, gdzie od 2 września 2000 znajduje się Polski Cmentarz Wojenny.
W 1923 ożenił się z Genewofą Kuliczkowską, z którą miał czworo dzieci: Zbigniewa (ur. 1924), Longina (ur. 1925), Emmę (ur. 1926) i Tadeusza (ur.