Programy wojskowe Koncepcja broni cząsteczkowej była rozwijana w ramach programu Inicjatywy Obrony Strategicznej (SDI) w latach 80. XX wieku. Zakładano użycie wiązek obojętnych na platformach kosmicznych do przechwytywania pocisków balistycznych, a wiązek naładowanych w systemach naziemnych. W lipcu 1989 roku w ramach projektu BEAR () wystrzelono z White Sands prototypowy akcelerator wiązki obojętnej na pokładzie rakiety suborbitalnej; urządzenie osiągnęło wysokość 200 km, poprawnie działało w przestrzeni kosmicznej i zostało odzyskane w stanie nienaruszonym. W 2019 roku Missile Defense Agency wznowiła prace nad kosmicznym NPB z budżetem 34 mln USD, planując test orbitalny do 2023 roku, ale we wrześniu tego samego roku Pentagon wstrzymał program na czas nieokreślony ze względu na brak perspektyw wdrożenia w krótkim terminie.
Problem dywergencji Główną przeszkodą w budowie broni cząsteczkowej pozostaje utrzymanie spójności wiązki na dystansach bojowych. W 2024 roku Fang i in. opublikowali symulację propagacji relatywistycznej wiązki naładowanej w ziemskim polu magnetycznym, wykazując, że pole wywiera efekt ściskający () ograniczający rozszerzanie wiązki elektronowej, choć dywergencja pozostaje zbyt duża do zastosowań bojowych.