Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 250 metrów, zaś autonomiczność 50 dób.
Okręt wyposażony był w osiem dziobowych wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm, z łącznym zapasem 14 torped. Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało początkowo radar nawigacyjny Thomson-CSF Calypso II, system kierowania ogniem (przelicznik torpedowy) H.S.A. Mk 8, sonar CSU-3-4, sonar pasywny AN5039A1 i bierne urządzenie pomiaru odległości Thomson Sintra DUUX-2C. Prócz tego okręt posiadał dwa peryskopy, dwie tratwy ratunkowe, kotwicę i pętlę demagnetyzacyjną MES.
Załoga okrętu składała się początkowo z 6 oficerów, 10 podoficerów i 15 marynarzy.
Służba „Glafkos” został wcielony do służby w Polemiko Naftiko 6 września 1971 roku. Okręt otrzymał numer taktyczny S110. 8 listopada 1971 roku „Glafkos” wyszedł z Kilonii w rejs do kraju, osiągając bazę w Salaminie 7 grudnia.
14 listopada 1997 roku na „Glafkosie” zakończyła się gruntowna modernizacja przeprowadzona w krajowej stoczni w Salaminie, na podstawie zawartego 5 maja 1989 roku kontraktu z Howaldtswerke-Deutsche Werft, mającego na celu osiągnięcie przez greckie okręty typu 209 standardu wyposażenia jednostek typu 206A. Prace objęły m.in.