Syndrom zimownika (ang. winter-over syndrome) – zespół objawów występujących u osób pozostających przez okres nocy polarnej w izolowanych warunkach Antarktydy lub Arktyki.
Warunki występowania Okres nocy polarnej na Antarktydzie charakteryzuje się niską ilością lub brakiem słońca oraz brakiem kontaktu z innymi kontynentami lub stacjami badawczymi. Transport lotniczy i morski jest w tym okresie znacznie ograniczony lub niemożliwy, łączność pocztowa jest w tym okresie wstrzymana. Antarktyda charakteryzuje się jednym z najsurowszych klimatów na Ziemi, niskim ciśnieniem atmosferycznym i atmosferą ubogą w tlen. Zimą obszar ten jest całkowicie odcięty od reszty świata. Średnia temperatura wynosi około −51 °C. Czynniki takie jak izolacja, monotonia środowiska, ograniczona przestrzeń życiowa oraz trudne warunki fizyczne uznawane są za istotne przyczyny wzrostu poziomu stresu, lęku i obniżenia nastroju u członków załóg stacji polarnych.
Przyczyny Badania nad syndromem zimownika wskazują jako główne przyczyny stres, izolację społeczną, chorobę afektywną sezonową i zespół polarny T3. Napięcie psychiczne powodują problemy indywidualnego dostosowania się do grupy, względna monotonia otoczenia i brak pewnych stałych źródeł satysfakcji emocjonalnej.