​1. Bezpośrednie wprowadzenie w samą naturę -rigpę, dosłownie "twarz rigpy" (angielski: Introducing directly the face of rigpa in itself, tybetański: ངོ་རང་ཐོག་ཏུ་སྤྲད།)

W dzogczen praktyka, tj. trekciö lub tögal, zaczyna się dopiero od rozpoznania rigpy po raz pierwszy, po wprowadzeniu w nią bezpośrednio przez swojego mistrza dzogczen, i jest poprostu potem powracaniem do niej, aż w końcu ciągle się w niej przebywa.

2. Zdecydowanie się na jedną i jedyną rzecz (angielski: Deciding upon One Thing, and One Thing Only, tybetański: ཐག་གཅིག་ཐོག་ཏུ་བཅད།)

Cokolwiek się pojawia, to tylko może wzmacniać przebywanie w rigpie a nie, że jest obserwowane jako obiekt medytacji. Jedynie istotne jest by nie było wyjścia z rigpy, w którą było się wprowadzonym przez mistrza dzogczen.

3. ​Pewność w samo-wyzwalaniu (angielski: Confidence directly in the self-liberation, tybetański: གདེང་གྲོལ་ཐོག་ཏུ་བཅའ།)

Bycie w rigpie nie jest medytowaniem na coś, ale tylko przyzwyczajaniem, aż taka naturalność jest w końcu coraz lepsza, bez żadnych przerw. Dzieje się to w trzech opisanych metaforycznie etapach doskonalania w tzw. samo-wyzwalaniu (np.