Pierwsza wzmianka o świątyni pochodzi z lat 70. XIX wieku. Podczas I wojny światowej budynek nie został zniszczony przez Bułgarów, gdyż myśleli oni, że jest to cerkiew bułgarska. W latach 30. XX wieku zawaliła się kopuła oraz północno-wschodni narożnik nawy, świątynia pozostawała w takim uszkodzonym stanie przez kilkadziesiąt lat. Obecny wygląd został odtworzony m.in. na podstawie badań i fotografii. Cerkiew została wpisana do serbskiego rejestru zabytków w 1979 roku jako obiekt o dużym znaczeniu ().
Badania cerkwi prowadzono na przestrzeni blisko 150 lat, od połowy XIX wieku. W latach 1979–1981 przeprowadzono badania archeologiczne wokół świątyni. Prace konserwatorskie przeprowadzono w 1985 roku, budynek był wówczas niekonsekrowany i pozostawał pod opieką mieszkańców wsi. Nabożeństwa nie odbywały się co najmniej do 1992 roku. Świątynia podlega formalnie pod i jest jej najcenniejszym zabytkiem.
Architektura Cerkiew znajduje się na lewym brzegu rzeki , co dawniej zapewniało jej ochronę. Leży równolegle do dawnej szosy, biegnącej do Pirotu i Widynia.