Przedplecze ma zarys przewężony za przednią krawędzią i dość mocno jak na szeliniaka po bokach zaokrąglony. Na jego wierzchu występuje krótkie żeberko środkowe i dwie pary nieregularnych wgłębień po jego bokach. Punkty na bokach przedplecza porozdzielane są ostrymi ziarenkami, na wierzchu zaś krótkimi żeberkami lub dużymi ziarenkami. Tarczka jest płaska, prawie naga, lśniąca, drobno i skąpo punktowana. Pokrywy są wyraźnie szersze od przedplecza, o dobrze wykształconych barkach, brzegach bocznych w przedniej części trochę rozbieżnych, w tyle szeroko zaokrąglone. Punkty w rzędach są duże, prostokątne i nieznacznie maleją ku wierzchołkowi pokryw. Międzyrzędy są płaskie, o rzeźbie w postaci drobnych ziarenek, ku tyłowi pokryw coraz mniejszych i ostrzejszych. Skrzydła tylnej pary są w pełni wykształcone, pozwalające na lot. Przednie odnóża mają ząbek na udach bardzo mały, niekiedy całkiem zanikły.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla lasy iglaste i mieszane, chętnie na wyżynach i w górach, ale także na niżu. Zarówno larwy, jak i postacie doskonałe są fitofagami drzew iglastych. Do ich roślin pokarmowych należą daglezje, jodły, modrzewie, sosny i świerki. Larwy żerują w drewnie, natomiast postacie dorosłe na młodej korze, igłach i pąkach. Aktywne owady dorosłe obserwuje się od maja do listopada.